Tyskie Browarium

Historia piwnej podstawki zaczęła się w okolicach 1880 roku kiedy to Robert Sputh opatentował w Dreźnie pierwsze z nich. Ich funkcją miało być przede wszystkim chronienie stołów przed zalewaniem piwem z wielkich ociekających kufli.

Sumeryjczycy precyzyjnie określali dzienne racje piwa: przeciętny obywatel otrzymywał dwa litry napoju dziennie, urzędnicy i kapłani po trzy litry, a dostojnicy królewscy po pięć.

Pierwsze udokumentowane ślady warzenia piwa pochodzą z czasów cywilizacji sumeryjskiej, z terenów Mezopotamii, na terytorium dzisiejszego Iraku.

Tyskie Browarium mieści się w starannie odrestaurowanym budynku neogotyckiego kościoła ewangelickiego z 1902 roku.

We wrześniu 2005 roku Tyskie Browarium wywalczyło nagrodę i certyfikat Najlepszego Produktu Turystycznego przyznane przez Polską Organizacje Turystyczną

Norma określa dla kapsla obowiązkowe "oczko" czyli 21 ząbków.

Po upaństwowieniu browaru zrezygnowano z umieszczania na etykietach książęcej korony aż do 1982 roku, kiedy symbol dawnych właścicieli powrócił i do dziś używany jest na etykietach i w materiałach reklamowych piw z Tyskich Browarów Książęcych.

Zamknięcie koronkowe, czyli popularny kapsel jest tak stare jak pałąk, jednak nie zdobyło sobie zbyt szybko zaufania producentów i klienteli. Po raz pierwszy kapsel zastosował w 1890 r. William Painter w Stanach Zjednoczonych.

Pierwsze etykiety piwne na ziemiach polskich pojawiły się prawdopodobnie na przełomie lat 60. i 70. XIX wieku.

Za najstarszą tyską etykietę uważa się pochodzącą z 1907 roku etykietę w kształcie szarfy z książęcą koroną i napisem Fürstlich Tichauer, która była stosowana do znakowania butelek z piwem tyskim dystrybuowanym przez hurtownię należącą do Carla Pyttlika.

Z zachowanych średniowiecznych źródeł wynika, że kubek jest najstarszym naczyniem służącym do picia piwa.

Najwcześniejsza wzmianka o butelkowanym piwie pochodzi z opowieści dr Alexandra Nowell`a, dziekana Katedry św. Pawła w latach 1560-1602.

Warzenie piwa było u Sumerów zajęciem szlachetnym, co podkreśla fakt, że napój ten uhonorowano samodzielnym bóstwem – boginią piwa Nikasi.latach 1560-1602.

Egipska księga snów mówiła, że sen z piwem w roli głównej był gwarancją szczęścia.

W roku 1842 wprowadzono w czeskim Pilznie technologię dolnej fermentacji. Dzięki obniżeniu temperatury w czasie fermentacji technologia ta pozwalała na produkowanie piw klarownych, nasyconych dwutlenkiem węgla i o pięknym słomkowo-złocistym kolorze. Do tego czasu najbardziej rozpowszechniona była technologia górnej fermentacji, gdzie proces fermentacji przebiega w wyższych temperaturach i daje piwa mniej klarowne i mniej nasycone CO2.

Wśród najwcześniejszych opakowań piwnych odnajdujemy suszone skorupy dyni, gliniane garnki, czy saki wykonane z oprawionych lub surowych skór zwierzęcych. Już ponad 1000 lat temu sąsiadowały one z jedynym, które przetrwało w użyciu do dziś: beczką.

Jednym z patronów piwa jest Gambrinus. Był synem Henryka, księcia Brabancji i powabnej Alix, księżnej burgundzkiej. Urodził się w 1251 r., a później władał ziemiami Brabancji, Lothieru i Limburga. Zdobył sławę jako dzielny rycerz, uczestnicząc w wielu turniejach rycerskich. Miał tytuł protektora cechu piwowarów i zasłynął z prawdziwie "cudownych" zdolności wlewania w siebie beczek piwa.

Szpunt to drewniany krążek służący do zamknięcia otworu dębowej beczki napełnionej piwem. Absolutnie nie należy mylić go z korkiem zamykającym otwór do opróżniania beczki.

Beczki składali bednarze, których zatrudniał browar. Po złożeniu beczka była smołowana. Polegało to na pokryciu wnętrza beczki cienką warstwą tzw. masy okocimskiej (parafinowej), która miała chronić piwo przed kontaktem z drewnem. Następnie beczka była legalizowana (tzn. określana była jej pojemność). Na dennicy beczki wypalano jej pojemność, numer oraz nazwę browaru. Beczki dębowe miały różną pojemność: 25 l, czyli ćwiartki, 50 l, nazywane połówkami,100 l, tzw. całe i wreszcie 200 l, zwane dublokami.

W XI-wiecznej Belgii opat Arnoud z Oudenburga pokonał śmiertelną epidemię, zanurzając krucyfiks w kadzi zaciernej w należącym do opactwa browarze. Mieszkańcy uznali ten gest za wskazówkę, iż picie piwa jest bezpieczne, wody natomiast nie.

Najszybsza linia rozlewnicza do napełniania puszek w Tyskich Browarów Książęcych pracuje z wydajnością 100 000 puszek na godzinę.

Na pewno Tyskiego kosztował Ignacy Mościcki, kiedy odwiedzał swoją mieszkającą w Tychach rodzinę. Widywano go w browarze, gdzie jako chemik z wykształcenia żywo interesował się technologią produkcji piwa.

Statystyczny Polak wypija rocznie 84 litry piwa rocznie

W Tyskich Browarach Książęcych produkuje się rocznie około 8 mln hektolitrów piwa.

Tyskie Gronie jako pierwsze piwo w historii dwukrotnie sięgnęło po Złoty Medal i Grand Prix w najbardziej prestiżowym konkursie piw na świecie – The Brewing Industry International Awards. Działo się to w 2002 i 2005 roku.

Wielką miłośniczką piwa była żona króla Jagiełły – Jadwiga. Sam władca nie pił ani piwa, ani wina, wybierając raczej wodę.

Pod koniec XIX wieku popularnym opakowaniem na piwo były tzw. syfony piwne, które pozwalały na dłużej cieszyć się świeżym, dobrze nasyconym dwutlenkiem węgla napojem.

Na Szlaku Zabytku Techniki Województwa Śląskiego znajduje się 31 atrakcyjnych obiektów będących świadectwem przemysłowego dziedzictwa regionu.